Het is 2010, een nieuw verenigingsjaar, een nieuw bestuur. En we vragen ons af wat is er op dit moment gaande? Hier in Groningen, maar ook in de rest van Nederland. Varen we wel in rustige tijden? Of zitten we in een tijd van turbulentie en onrust en zijn er allerlei zaken waar wij ons druk om moeten maken? Ik denk dat we gerust kunnen zeggen dat we ons op dit moment niet hoeven te vervelen. Wij als Stadjers doen het absoluut niet slecht. De oprichting van de LGBT stichting, voortkomend uit het platform van de verschillende LGBT organisaties uit stad en ommelanden. De plannen voor een roze zaterdag in 2011 en een kersverse nieuwe burgemeester die zich samen met zijn partner openlijk presenteert als homoseksueel.

Anderzijds horen wij vanuit het westen van het land verontrustende berichten. Homohaat, zinloos geweld en onbegrip beginnen weer toe te nemen, het politieke en economische klimaat heeft hier ook al een niet gunstig effect op. Als COC blijven we geconfronteerd worden met de problematiek van jongeren die niet hun zelf kunnen zijn, mensen die gediscrimineerd worden op grond van hun sekse of seksualiteit en de schrijnende situaties van de ‘roze senioren’ die weggepest worden uit hun leefgemeenschap.

En wat is daar nou onze taak in? Wat kunnen wij nou zelf doen om er voor te zorgen dat Nederland een leefbaarder en toleranter land wordt? Want eenieder van onze kleurrijke gemeenschap heeft hier natuurlijk zijn eigen stukje verantwoordelijkheid in. Maar waar begin je dan?

Iedereen heeft zich vast wel eens geërgerd aan iemand die heel zwart wit denkt. Zoals de opmerking: wie is het mannetje in de relatie? De vraag is hoe je deze denkpatronen kunt veranderen Misschien zouden we in de eerste plaats eens naar ons zelf kunnen kijken. Want maken wij ons zelf ook niet schuldig aan vooroordelen en hokjes denken? Ik betrap me zelf er wel eens op dat ik me behoorlijk erger aan iemand die met vooroordelen over de tafel smijt. En besef dan ook dat hier een behoorlijk stuk projectie in kan zitten. Als iemands gedrag mij stoort, is dat meestal omdat ik het herken als iets waar ik zelf ook niet helemaal van gevrijwaard ben.

We kunnen vooroordelen beperken door zelf een voorbeeld te zijn van onbevooroordeeld met elkaar om te gaan en elkaar in onze waarde te laten. Op die manier kunnen we de mensen laten zien hoe je meer voor elkaar open kunt staan en elkaar kunt accepteren en waarderen voor wie en wat je bent. We kunnen iets veranderen door te staan voor wie we zijn en wat onze denkwijze en idealen zijn. En dan niet als lesbo of gay of transgender, niet als iemand van de ‘LGBT gemeenschap’, maar als jezelf. Gewoon jij, gewoon ik, gewoon zoals we zijn, een uniek individu, met een eigen karakter, een eigen gender en eigen seksuele voorkeur. Juist op die manier kunnen we de maatschappij laten zien dat wij niet over minderheidsgroepen praten, maar dat minderheidsgroepen enkel bestaan in de hoofden van degenen die zelf in hokjes denken.

Anne Russchen

Algemeen bestuurslid activiteiten en evenementen

Nienke Katoen

Secretaris COC Groningen & Drenthe